-112, hvert er neyðartilfellið? - Við þurfum sjúkrabíl.
Það er blóð alls staðar.
- Hvaðan blæðir honum? - Hvaðan blæðir honum akkúrat?
- Það blæðir úr hálsinum á honum! - Hálsinum.
Einhver hefur verið stunginn. Komið hingað fljótt! Flýtið ykkur!
- Hvert er heimilisfangið? - Hvað heitir gatan?
- Föskeforsvägen 6. - Ég heyri ekki almennilega í þér.
Segðu mér heimilisfangið hægt og rólega og ég sendi sjúkrabíl.
- Föskeforsvägen. - Nei, ég heyri ekkert.
Þið verðið að koma! Það blæðir úr hálsinum á honum!
- Þú sagðir að hann var stunginn? - Já. Flýtið ykkur!
- Er gerandinn á staðnum? - Já!
Þann 19. júlí 2018 um miðja sumarnótt í Värmland-
fékk neyðarlínan fleiri örvæntingarfull símtöl.
Harout, ungur maður, hafði verið stunginn og þurfti á hjálp að halda.
Stuttu eftir klukkan 12 um kvöldið-
fengum við símtal um slagsmál í Hagfors með mörgum manneskjum.
Þetta voru engin venjuleg drykkjulæti sem fóru úr böndunum-
- þar sem fólk slæst með hnefunum.
Það var hnífur viðriðinn málið og það þýðir að það er alvarlegt.
Þá ferðu að hugsa um hvað þú gætir fundið á vettvanginum.
Er gerandinn enn þá þar? Eru fleiri en einn gerandi?
Er fólk ennþá að slást?
Við fengum að vita að sjúkrabíllinn væri á leiðinni.
Þau vildu ekki koma að vettvanginum á undan okkur.
Við flýttum okkur eins og við gátum.
Thomas og samstarfsmaður hans flýttu sér að vettvanginum.
Þeir voru enn langt frá þegar bráðaliðinn Ulrika var næstum þar.
Það fer adrenalín í gegnum líkamann.
Við vissum ekki hverju við máttum eiga von á.
Það ríkti ringulreið, mikið af öskrandi fólki.
Við myndum verða fyrst á vettvang þar sem lögreglan var ekki komin.
Við ákváðum að laumst þangað og kanna aðstæður.
Neyðarkallið kom frá svæðinu Gärdet sem liggur í Hagfors.
Peter býr í nágrenninu. Hann þekkti suma sem áttu aðild að málinu.
Þegar hann sá að einhver var slasaður, flýtti hann sér þangað.
Ég hef verið vitni að svipuðum aðstæðum með stærra stungusári.
Ég var handviss um að ég gæti bjargað lífi hans. Alveg handviss.
Þegar hann féll saman hljóp ég af stað.
Ég þekki ekki Harout nema með nafni og í útliti.
Hann var venjulegur maður, venjuleg manneskja.
21 árs. Það er ekkert. Líf hans var rétt að byrja.
Ég á börn sem eru eldri en hann.
- Hvaðan blæðir honum? - Hvaðan blæðir honum akkúrat?
- Það blæðir úr hálsinum á honum! - Hálsinum.
Ég hugsa að ég verð að bjarga lífi hans.
Ég fór úr bolnum og notaði hann til að stöðva blæðinguna.
Hann var hræddur og stressaður.
"Hann er að deyja!" öskraði fólk. Það hræddi hann auðvitað.
Ég reyndi að róa hann niður.
Ég sagði: "Ég hringdi í sjúkrabíl, hann er á leiðinni".
"Þú munt ekki deyja, þetta verður allt í lagi. Þú deyrð ekki."
Svo var eins og hann væri að missa meðvitund.
Hann var að fjara út. Þannig leið mér.
Lífslíkur Harout minnka með hverri sekúndu sem líður.
Það var mjög mikilvægt að hann fengi strax læknishjálp.
Þið verið að koma núna! Það blæðir úr hálsinum!
- Þú sagðir að hann var stunginn? - Já. Flýtið ykkur!
Það var myrkur, við vorum með kveikt á háu ljósunum þegar við komum.
Við sáum fólk koma hlaupandi í áttina að okkur.
Þau bönkuðu á gluggana og toguðu í hurðarnar til að fá okkur út.
Þau öskruðu á okkur að flýta okkur og að gerandinn væri farinn.
Vettvangurinn var ekki öruggur.
Við tökum þá ákvörðun að hlaupa út.
Við flýttum okkur að sjúklingnum sem lá þarna.
Vinur sjúklingsins öskraði að hann yrði að vakna, hann mátti ekki deyja.
Ulrika annaðist manninn en fann að hann var ekki með púls.
Hún klippti í sundur fötin hans og byrjaði fyrstu hjálp.
Þú ert að reyna að vinna vinnuna þína og annast sjúklinginn.
Við heyrðum fólk öskra:
"Við sigum lögreglunni á þig! Asninn þinn!" Svoleiðis hluti.
Við heyrðum að fólkið var að öskra á einhvern.
Til að byrja með var það frekar óþægilegt.
Því maður veit ekki. Manni finnst maður ekki alveg öruggur.
Og á sama tíma er maður svo niðursokkinn í vinnuna sína-
- að maður heldur bara áfram.
Loksins kom yfirmaðurinn, Thomas, á vettvang.
Hann reyndi að ná stjórn á aðstæðunum-
- og komast að þvi hvað hafði gerst.
Það fyrsta sem við sáum var bráðaliðarnir og fórnarlambið.
Það fyrsta sem ég gerði þegar ég kom hingað-
- var að færa allt fólkið sem var hér-
- í kringum bráðaliðana.
Við sáum glös, leirtau og jafnvel hnífapör liggja á jörðinni.
Ég tók eftir því að glugginn á einni íbúðinnni var opinn.
Ég fékk það á tilfinninguna að þetta hefði komið út um gluggann.
Hér sat maður sem kallaði á mig.
Hann benti: "Þetta er hafnaboltakylfan sen Mattias notaði".
Það voru fyrstu orðin sem ég heyrði.
Ég sá brotna hafnaboltakylfu. Það var þykkari endinn,-
efsti hlutinn á hafnaboltakylfunni, sem lá á götunni.
Kylfan var brotin og það var beittur kantur á henni.
Trú mín á þessum tíma var að þeir hefðu slegist með kylfum.
Að ein hafi brotnað og sært Harout.
Þá kom hundaþjálfarinn. Ég sýndi honum brotnu kylfuna-
sem var líklega vopnið sem var notað.
Þjálfarinn fékk það verkefni að reyna að finna fleiri vísbendingar.
Hann fór og frekar fljótlega, aðeins 20 eða 30 metra héðan-
fann hann neðri hlutann af hafnaboltakylfunni.
Þegar seinni lögreglubíllinn mætti girtum við vettvanginn af.
Við fengum fullt af fólki til að færa sig svo við tókum eins stóran flöt-
- og við gátum, á þessum tímapunkti.
Bráðaliðarnir önnuðust ennþá Harout sem lá á jörðinni.
Við vorum agndofa yfir magninu af blóði sem var á vettvanginum.
Sárið sem við sáum á hálsinum var lítið.
Lítið stungusár, það var eini skaðinn sem við sáum.
Við snerum sjúklingnum við til að líta eftir sárum á bakinu á honum.
Við sáum ekkert á bakinu en við sáum hníf undir hægri mjöðm hans.
Hann var í slíðri sem var lokað með hnappi.
Við framkvæmdum fyrstu hjálp allan tímann. Það er...
...erfitt þegar maður fær engin viðbrögð.
Við gáfum sjúklingnum lyf, við gáfum honum blóð.
Hann fékk blóðvökva og við héldum áfram í 90 mín. þar til við hættum...
...endurlífgunartilraunum.
Þetta eru aðstæður sem enginn ætti að ganga í gegnum.
Að sjá mann deyja á götunni í miðri Hagfors.
Það er svo ótrúlegt að maður trúir varla að það hafi gerst.
Sá látni er Harout, 21 árs.
Hann bjó nálægt og hafði komið til Svíþjóðar 3 árum áður-
- sem hælisleitandi frá Sýrlandi.
Margir vina hans sögðu það sama.
Þeir lýstu honum sem einstaklega góðri og hjálpsamri manneskju.
Hann var einn, án fjölskyldu í Hagfors.
Ég held að næstu ættingjar hans hafi verið nálægt Stokkhólmi.
Þegar við skoðuðum upplýsingarnar okkar var ekkert sem benti til þess-
að þessi manneskja væri glæpamaður eða viðriðinn slíkt.
Hann var ekki ofbeldismaður. Alls ekki.
Andrúmsloftið á vettvanginum var æst.
Lögreglan reyndi að komast að því hver var viðriðinn slagsmálin-
- og hver gæti verið sekur um morð.
Fólk var sífellt að koma til að segja mér-
hver gerði þetta og maður verður að taka hann eða hana inn.
Okkur fannst það frekar ljóst að Mattias gerði þetta.
Vinir Harout sögðu að hann hefði slegist við Harout.
Sumir vina Harout stóðu og öskruðu á okkur:
"Finnið Mattias á undan okkur eða við drepum hann".
Við þurftum að finna hann eins fljótt og mögulegt var.
Til að komast að því hvar þau áttu að hefja leitina-
spurðu Thomas og samstarfsmenn hans alla hvert Mattias hefði farið.
Eftir að Harout féll saman hljóp Mattias í þessa átt.
Hann hljóp yfir grasið og fyrir horn.
Eftir það gátum við ekki fundið upplýsingar um hvert hann fór.
Í von um að finna slóð Mattias-
sendi Thomas hundaþjálfarann í sömu átt og Mattias hafði farið.
Hundaþjálfarinn fann slóð og kom hingað.
Þá vissum við að íbúðin sem Mattias var að nota-
var í einni af byggingunum aðeins lengra.
Það að slóðin endar hérna gefur í skyn að hann hafi hlaupið heim.
Thomas sendi lögreglubíl þangað.
Þeir fóru að íbúðinni með hundaþjálfaranum.
Það er ekki ákjósanlegt að senda lögregluvakt til svona einstaklings-
- en þeir þurftu öryggi.
Íbúðin var læst. Við báðum húsvörðinn um lyklana.
Hann kom og opnaði hurðina.
En íbúðin reyndist vera tóm. Það var enginn þar.
En við fundum föt.
Blóðug föt. Svo við vissum að hann hafði verið þarna.
Þegar lögregluvaktin var að klára heyrðu þau einhvern fyrir utan tala-
við húsvörðinn sem hafði komið með lyklana.
Það reyndist vera Mattias.
Lögreglan handtók Mattias undir eins.
Það var margt sem benti til þess að hann væri gerandinn.
Lögreglan hafði vonandi handsamað morðingja Harout.
Hann viðurkenndi að hafa tekið þátt í slagsmálunum.
Svo hafði hann allt í einu fengið blóð á sig.
Hann fékk blóð í andlitið og á fötin en vissi ekki hvernig það gerðist.
Hann sagðist ekki hafa gert neitt.
En hann var þakinn blóði.
Hann fór heim og fór í sturtu.
Og skipti um föt.
Í leit að huggun fór hann að leiði eiginkonu sinnar.
Ég sé Mattias ekki sem morðingja. Alls ekki.
Mattias þekkti ekki Harout.
Það er ógnvekjandi, manneskja með ekkert tilefni.
Mattias er 47 ára og uppalinn í Hagfors.
Hann á börn og hafði nýlega misst eiginkonu sína.
Ég hef þekkt hann síðan hann var 16 ára.
Ég er 46 ára svo ég hef þekkt hann í 30 ár. Það er langur tími.
Ég myndi lýsa honum sem góðhjartaðri manneskju.
En svo gerðist það sem gerðist.
Eiginkona hans lést stuttu áður, það voru erfiðar aðstæður.
Það var mjög erfitt fyrir hann.
Peter var spurður hvernig slagsmálin byrjuðu.
Fyrr höfðu Peter og kærasta hans verið á leiðinni heim til Mattias.
Ég lagði bílnum við götuna þar sem Harout átti heima.
Ég sat í bílnum.
Mattias kom handan við hornið á íbúðarhúsalengjunni-
með hafnaboltakylfuna reista. Og hann öskraði eitthvað.
Ég hélt að hann væri reiður við mig því hann hljóp í áttina að mér.
Ég var alveg: "Hvað er í gangi?"
Svo voru hávær öskur.
Hann öskraði eitthvað.
"Náum í Harout." Eitthvað í þeim stíl.
Peter og kærastan hans heyrðu lætin og hlupu á staðinn.
Þegar slagsmálin voru búin og Mattias hvarf-
- hljóp kærasta Peter á eftir honum.
Þegar hann hafði farið í sturtu heima kom önnur manneskja-
sem sagði að eitthvað fólk væri að koma á eftir Mattias.
Ég hljóp að íbúðinni og sagði við Mattias:
"Þú verður að koma þér héðan, þau eru að koma á eftir þér".
Hann gekk áleiðis að kirkjugarðinum.
Hann vildi fara í kirkjugarðinn og kveðja eiginkonuna sína.
"Komdu með mér þangað og svo getur þú farið," sagði hann.
Ég fór með honum.
Við fórum í kirkjugarðinn og sátum við leiðið.
Hann sagði: "Ég klúðraði málunum, ég verð í burtu í einhvern tíma".
Svo hvíldi hann sig og svaf í smá stund áður en hann fór heim til sín.
Að lokum játaði kærasta Peter-
að Mattias viðurkenndi eitthvað á meðan þau voru saman.
Upplýsingarnar sem við fengum voru að Mattias yfirgaf vettvanginn-
og hitti konu og sagði að hann hefði skorið hann á háls.
Allt benti á Mattias.
Þegar lögreglan reyndi að átta sig á atburðarásinni gekk ekki allt upp.
Vandamálið á þessu stigi rannsóknarinnar-
var að við vorum með mikið af vitnisburði.
Okkur fannst eitthvað ekki vera rétt.
Við vissum að það fannst hnífur.
Fórnarlambið hafði látist, eftir því sem við skildum, úr stungusári.
Allt benti til þess.
Á þeim tímapunkti vorum við með mörg vitni.
En engin hafði séð hver hafði veitt stungusárið.
Vitni báru kennsl á Mattias sem sökudólginn.
Þar sem hún hafði ekki talað við neinn sem sá hann stinga Harout-
vildi lögreglan ekki gera ráð fyrir því að hann væri eini gerandinn.
Hún þurfti að komast að því hverjir höfðu verið í slagsmálunum-
- og hvað hefði getað valdið þeim.
Samkvæmt vitnum var Mattias með 23 ára nágranna sínum, Sara.
Og hún var á einhvern hátt flækt í málið.
Samstarfsmaður minn yfirheyrði Sara nánar.
Samstarfsmaðurinn sagði að hún hefði ekki gert neitt.
Hún stóð í fjarlægð og sá Mattias og Harout slást.
Hún hafði alls ekki sært Harout á neinn hátt.
Það er það sem kom fram á þessu stigi.
Ég reyndi að bjarga lífi hans, það er það sem ég gerði.
Sara varð leið og brotnaði saman.
Ég veit ekki hvort þetta var heima eða á vettvanginum.
Hún var í svo miklu uppnámi heima að þau hringdu á sjúkrabíl.
Móðir Sara var upphaflega grunuð um að eiga aðild að málinu.
Það er vegna þess að hún var líka á vettvanginum.
Móðirin sagðist ekki hafa séð neitt, hún heyrði bara í slagsmálunum.
Hún fór þangað og samkvæmt vitnisburði hennar-
framkvæmdi hún fyrstu hjálp á Harout þegar hann lá á jörðinni.
Hún vissi ekki neitt annað.
Hún er handviss um að Sara hafi ekki gert neitt.
Og svo kemur það í ljós-
að Sara var flæktari í málið en við héldum upphaflega.
Það leit út fyrir að vera einhvers konar afbrýðisemi.
Í gegnum viðtöl við vitni byrjar lögreglan að komast að því-
hverjir höfðu tekið þátt í slagsmálunum.
Auk Mattias og Harout, sem voru þeir sem slógust mest,-
var sagt að Sara og móðir hennar höfðu verið á vettvanginum.
En þær tóku ekki líkamlega þátt.
Einhverjir vina Harout áttu líka að hafa tekið þátt í slagsmálunum.
Svo var stelpa, það var óvíst hvort hún væri kærasta Harout eða ekki.
Danielle segir að hún hafi verið í íbúðinni og séð hluti.
Út um gluggann.
Íbúðin sem Harout átti heima í er hálfri hæð fyrir ofan hérna.
Það er fyrsti glugginn við hliðina á hurðinni.
Það var úr þessum glugga sem þau stóðu og öskruðu á hvort annað.
Sara og Mattias stóðu á götunni, öskrandi.
Að lokum var það of mikið fyrir Harout.
Þó að Daniella og vinir hans hafi reynt að halda honum inni-
stökk hann út um gluggann og réðist á Mattias.
Og þeir byrjuðu að slást.
Daniella greip það sem hún gat, leirtau, hnífapör og svo framvegis-
og kastaði í þá til að fá þá til að hætta að slást.
Svo læsti hún sig inni á baðherbergi og hringdi í 112.
-112, hvert er neyðartilfellið? - Við þurfum sjúkrabíl.
Það er blóð alls staðar.
- Sérðu manneskjuna hreyfa sig? - Ég get ekki séð neitt.
Ég er að fela mig, þau eru á eftir mér líka.
- Hver stakk hann? - Sara Fransson.
Daniella sá Sara með hnífinn og sá Harout blæða og falla saman.
Mattias var nú þegar undir yfirheyrslu.
Út frá nýju upplýsingunum ákvað lögreglan að fá Sara inn.
Það sem er erfitt við að meðhöndla mismunandi upplýsingar frá vitnum-
- er að hluta til magnið.
Þær geta virst trúverðugar en þær gætu verið ónákvæmar.
Fólk talar og bætir við hlutum til að reyna að skilja hlutina.
Upplýsingarnar sem við fáum við yfirheyrslu eru ekki alltaf nákvæmar.
Ef fólk er vitni af hræðilegum hlutum man það þá á mismunandi hátt.
Við töluðum mikið við Daniella.
Eina stundina sagði hún að hún hefði séð það.
Þá næstu sagði hún að hún hefði ekki séð það.
Hún læsti sig inni á baðherbergi því hún var hrædd um-
að Sara og Mattias myndu koma á eftir henni.
Sara Fransson er 23 ára. Hún bjó með móður sinni í íbúð-
sem auk þess að vera nálægt vettvanginum-
- er líka við hliðina á íbúð Mattias.
Sara var um stund í fóstri. Hún kom aftur til Hagfors-
þegar hún byrjaði í framhaldsskóla. Hún bjó nú með móður sinni.
Flutningurinn heim heppnaðist ekki vel.
Sara endaði í slæmum félagsskap og hætti í skólanum.
Einu ári fyrir atvikið urðu Sara og Harout kærustupar.
Sara var hamingjusöm og virkaði í góðu lagi þegar hún hitti Harout.
Hún hafði áform um að byrja á námskeiði.
Hún var ekki að gera neitt á þeim tíma. Hún var atvinnulaus.
Sambandið endaði þremur vikum fyrir morðið.
Harout hitti Daniella og hversu lengi þau voru saman...
Daniella sagði að þau væru ekki par, þau hefði hist í einhvern tíma.
Það var örugglega í þær tvær til þrjár vikur eftir sambandsslitin.
Lögreglan byrjaði að yfirheyra hin grunuðu-
- um aðild þeirra að dauða Harout.
Sara sagði að Harout og Daniella hefðu áreitt hana-
síðan sambandi þeirra lauk. Sem er það sem leiddi til slagsmálanna.
Sara segir að hún hafði setið fyrir utan heimili sitt með vinum sínum.
Svo komu Harout og vinir hans.
Daniella öskraði á Sara.
Hún vildi tala við Harout og Daniella.
Hún var þreytt á rifrildinu.
Hún gat ekki farið út án þess að þau hrópuðu á hana.
Hún vildi bara að það hætti.
Mattias útskýrði líka að móðir Sara-
sagði þegar Sara fór út: "Þú verður að hjálpa Sara".
Mattias vissi að Harout og Sara höfðu verið par.
Hann vissi að þetta yrðu ljót slagsmál.
Ég held að það hafi verið orðin sem hann notaði.
Hann greip hafnaboltakylfuna og fór út.
Mattias viðurkenndi að hafa slegið Harout með kylfunni.
Hann neitaði að hafa stungið hann með hnífnum. Sara líka.
Þegar hún sá hann falla saman hljóp hún til hans.
Hún öskraði á fólk að hringja á sjúkrabíl og reyndi að hjálpa honum.
Hún fékk blóð á sig.
Þess vegna var blóð á fötunum hennar.
Myndin sem hún málaði var að hún reyndi að bjarga honum-
- og að hún væri ekki flækt í málið.
Þrátt fyrir neitanir hennar hélt lögreglan áfram að rannsaka-
hvort Sara hefði getað haft tilefni til að fremja morð.
Hún skoðaði hvernig Sara brást við sambandsslitunum.
Sara sagðist hafa hætt með Harout.
En ef við lítum á hvað gerðist vikurnar eftir sambandsslitin-
getum við séð að hún var afbrýðissöm.
Sara sagði að hún gæti ekki lifað án Harout.
Sumir sögðu að Sara sæti um Daniella.
Hún hafði verið fyrir utan íbúðina hennar að hóta Daniella.
Einhver kastaði steinum í gluggann minn nokkrum sinnum.
Í fyrsta sinn sem það gerðist fór ég út á tröppurnar.
Það var um miðja nótt og hún kom upp að mér og sagði:
"Ef þú lætur Harout ekki í friði þá drep ég þig".
En voru þetta bara hótanir eða var Sara fær um að beita ofbeldi?
Við yfirheyrsluna sagði Daniella að sama kvöld og Harout dó-
hafði annað atvik átt sér stað fyrr.
Daniella hafði verið í matvöruverslun í Hagfors.
Sara sá Daniella þar.
Þegar ég var að fara varð ég fyrir árás.
Hún kastaði símanum mínum, henti mér niður og togaði í hárið á mér.
Sparkaði í mig.
Hún sagði: "Gleymdu Harout. Eða ég drep þig."
"Hann er kærastinn minn. Þetta er ekki búið á milli okkar".
Spurningin var hvort reiði Sara var einnig beint að Harout.
Fyrir atvikið höfðu hún og vinur hennar verið úti í Hagfors-
- og Harout hjólaði fram hjá.
Þetta var eftir að Harout og Sara hættu saman.
Sara hafði sagt: "Ef bara ég hefði hníf!"
Hún lamdi hnefanum í lófann á sér.
Hann hló að okkur þegar við komum nær.
Þegar hann hafði hjólað fram hjá sagði hún:
"Ef ég bara hefði hníf núna".
"Ég er bara að grínast". Við hlógum að því, þetta var ekkert.
Svo komu niðurstöðurnar úr réttarmeinarannsókninni-
á hnífnum sem grunað var að hefði drepið Harout-
sem bráðaliðinni Ulrika hafði fundið undir honum.
Ég man ekki mikið um hnífinn.
Hann var í slíðri. Hnepptu slíðri.
Það var blóð á honum og svört hár á slíðrinu.
Hárið var af Sara.
Þau fundu hár í hendi Harout, hár sem var líka af Sara.
Sara fannst sönnunargögnin ekki undarleg.
Skyndilega afhjúpaði hún nýjar upplýsingar.
Sara sagði að þegar Harout kom út-
kom hann á eftir Sara, lamdi hana með hnífnum-
- og togaði í hárið á henni.
Hún stóð í fjarlægð og skyndilega kom hnífurinn fljúgandi að henni.
Hún tók hann upp, setti hann í slíðrið og kastaði honum frá sér.
Hún vildi ekki að neinn meiddist.
Svo sá hún Harout koma á móti henni og falla saman.
Lögreglan reynir að fá fleiri upplýsingar um hnífinn-
- sem fannst undir Harout.
Þetta var hnífur Harout, einhver hafði áður séð hann með hann.
Hnífurinn fannst undir Harout, okkur fannst það undarlegt.
Hann hafði hreyft sig eftir að hann var stunginn.
Sara sagði að hún hefði tekið hnífinn upp og kastað yfir öxlina á sér-
svo að hann lenti hinum meginn á götunni.
Það var vafamál hvernig hnífurinn lenti undir honum.
Var hann virkilega vopnið sem hafði verið notað?
Krufningarskýrslan sýndi að sár Harout-
- hefði getað komið frá hnífnum-
þar sem dýpt og vídd þess passaði við hnífsblaðið.
Til að fá betri yfirsýn yfir það hversu nálægt Harout fólk var-
- þegar hann var stunginn til dauða-
var gerð blóðslettugreining á fötunum þeirra.
Greiningin sýndi að Sara hafði verið miklu nær-
en vitni og hún sjálf höfðu haldið fram.
Svo nálægt að hún hefði getað veitt stungusárið.
En umfram þau sönnunargögn sem fundust-
í formi hárlokks Sara og blóðslettugreiningarinnar-
fundust ekki nein önnur mikilvæg sönnunargögn.
Það getur verið svekkjandi.
Við vildum að allt benti í eina átt en það gerði það ekki.
Við vorum aftur komin að mismunandi vitnisburði-
- og að púsla öllu saman.
Sara og afbrýðisemi var betra tilefni.
En margir sögðu að Mattias hefði gert það.
Mattias á að hafa hitt konu og sagt henni að hann skar Harout á háls.
Lögreglan hélt yfirheyrslum áfram þótt þær virtust tilgangslausar-
- og hjálpuðu ekki rannsókninni.
Næstum hálfu ári eftir að Harout var myrtur-
byrjuðu sum vitnin að breyta framburði sínum.
Sara vildi að ég segði að Mattias hefði stungið hann.
Hún vildi að ég segði það.
Já, auðvitað geri ég það, sagði ég.
En ég myndi aldrei gera það. Ég sagði það bara þá.
Peter sagði við sína síðustu yfirheyrslu-
að Sara hefði beðið um aðstoð við að finna hnífinn á vettvanginum.
Hún sagði mér á vettvanginum að hún gerði það.
19. nóvember 2018 var gefin út ákæra á hendur Sara og Mattias.
Ákæruvaldið hélt því fram að þau hefðu myrt Harout í sameiningu.
Þar sem fórnarlambið varð fyrst fyrir árás með kylfu-
og fékk meðal annars högg á höfuðið.
En hann var líka stunginn svo alvarlega að hann lést.
Réttarhöldin hófust í desember í héraðsdómnum í Värmland.
Það kom í ljós að enn fleiri vitni vildu breyta framburði sínum.
Ástæða þess kom fljótlega í ljós.
Fleiri vitni sögðu-
að þau voru undir áhrifum af móðir Sara.
Það var haft samband við þau með símtölum og smáskilaboðum.
Hún reyndi að stjórna hvað þau sögðu við yfirheyrslur-
og það sem þau áttu að segja var að Sara hefði ekki gert það.
Vitni sem hafði hitt Mattias á leiðinni heim-
þegar hann sagði: "Ég skar hann á háls".
Það vitni skipti um skoðun og sagði að það hefði ekki verið þannig.
Vitnið sagði að Sara hefði stungið Harout.
Það er staðreynd að vitni sem breyta sögu sinni algjörlega-
tapa trúverðugleika sínum og sem sönnunargögn missa þau vægi.
Blaðamaðurinn Simon Strinnholm fylgdist náið með réttarhöldunum.
Sönnunargögnin sem ákæruvaldið hefur er hárlokkur á hnífnum.
Hárið var af Sara.
Þau notuðu það sem sönnun fyrir því að hún hefði stungið hann.
Það voru frekar aum sönnunargögn, finnst mér.
Enginn sá neinn stinga neinn.
Hver stakk hnífnum í hálsinn á Harout?
Ef ég vissi það myndi ég segja þér það.
Hvert er hlutverk þitt í því sem gerðist á Föskeforsvägen?
Ég reyndi að bjarga lífi hans. Það er mitt hlutverk,
Þegar kemur að Sara og hnífnum þá var fullt af fólki sem sá hana-
með hnífinn í hendi. En enginn sá sjálfa hnífstunguna.
Eftir smá stund, það tók ekki margar sekúndur,-
lenti hnífur í brekkunni nálægt mér.
Ég leit upp og sá að það sprautaðist blóð úr hálsinum á Harout.
Ég skelfdist og tók hnífinn upp og setti hann í slíðrið.
Ég bakkaði nokkur skref og kastaði honum en veit ekki hversu langt.
Ég skelfdist og öskraði eftir hjálp.
Ég kallaði á móður mína að hringja á sjúkrabíl.
Þið verðið að koma núna því það blæðir úr hálsinum á honum!
Hann deyr ekki! Hvaðan blæðir honum?
Aðeins hálfu ári eftir dauða Harout féll dómur héraðsdóms.
Hérna. 2. janúar 2019. "Bæði sýknuð af stunguárás".
Það var við því að búast.
Þau voru bæði dæmd í fangelsi í héraðsdómi.
Fyrir manndráp af gáleysi en þau komust upp með morð.
Báðir aðilar áfrýjuðu dómnum.
Ákæruvaldið vildi fá annað þeirra sakfellt fyrir morðið-
á meðan varnaraðilar vildu að Sara yrðu hreinsuð af aðild að málinu.
Það voru að mestu leyti sömu sönnunargögn og fyrir héraðsdómi.
Mikilvægast var að varnaraðilarnir kölluðu á lögreglumann á eftirlaunum.
Hann átti að vera eins konar sérfræðivitni.
Sérfræðivitni varnaraðilanna var Sonny Björk.
Hann var lögreglumaður í 47 ár og hafði unnið við mörg stór mál.
Meðal annars Malexand morðin og leysigeislamanninn.
Ég var yfirmaður tæknideildarinnar í tíð Palme frá 1988-2012.
Varnaraðilarnir vildu að Sonny Björk skoðaði sönnunargögnin-
til að athuga hvort eitthvað virkaði undarlegt.
Það voru hlutir þar sem gengu ekki upp.
Ef við skoðum föt Sara Fransson og blóðsletturnar.
Það má segja að sletturnar-
- eru aðallega neðarlega og á skónum.
Þetta gefur til kynna að hún hafi verð nálægt honum-
en ekki svo nálægt að hún hafi fengið á sig slettur frá sárinu.
Öfugt við hina manneskjuna-
sem fékk mikið af blóði á peysuna sína sem hafði slets út um allt.
Hennar mynstur er ólíklegasti morðinginn.
Sonny leit nánar á réttarmeinarannsóknina-
- á grunaða morðvopninu.
Ef maður skoðar krufningarskýrsluna-
eru fleiri furðulegheit í sambandi við hnífinn á móti áverkanum.
Víddin á stungusárinu er of lítil. Hún er 28 mm.
Hnífsblaðið er 35 mm.
Maður getur fengið breiðara stungusár en víddin á hnífsblaðinu.
En maður getur ekki fengið minna sár.
Ég held ekki að þetta sé hnífurinn sem hann var stunginn með.
Sonny var ekki sá eini sem efaðist um að hnífurinn sem fannst-
væri sá sem var notaður til að myrða Harout.
Hún bað mig um að leita að hnífnum, hún gerði það.
Sumir vinir hennar hjálpuðu líka.
Ég sagði að það væri hnífur við hliðina á Harout.
"Það er ekki hann" sagði hún.
Það gæti ekki hafa verið hnífurinn í brekkunni, það var hnífur Harout.
Það var ekki hnífur Sara.
Margir hafa leitað að hnífnum.
Einhver fann hann, ég er viss um það.
Út frá tæknilegu sönnunargögnunum er ekki hægt að segja-
að hún hafi stungið fórnarlambið með þessum hnífi.
Það sem hann hélt fram var gagnrýnt-
- af sérfræðingi ákæruvaldsins.
Ákæruvaldið hélt því fram að blóðslettugreiningin-
gæfi til kynna að Sara hefði verið við hliðina á Harout.
Öfugt við það sem varnaraðilarnir sögðu.
Sérfræðingur ákæruvaldsins hélt því fram-
að stungusárið geti dregist saman eftir á.
Það útskýrði hvers vegna sárið er minna en hnífurinn.
31. maí 2019 féll dómurinn. Áfrýjunardómstóllinn-
- valdi að snúa við dómi héraðsdóms.
Mattias var dæmdur í eins og hálfs árs fangelsi fyrir líkamsárás.
Sara var dæmd, þrátt fyrir neitanir hennar, í 12 ára fangelsi-
- fyrir morðið á Harout.
Ég var ekki viss um að hún yrði sakfelld.
Ekki fyrir morð. Sönnunargögnin voru þau sömu og fyrir héraðsdómi.
En það var önnur niðurstaða. Það var fullyrt-
- að stungusárið sem hún veitti-
var veitt með þannig afli og á þannig stað-
að hún hlaut að hafa skilið að það gæti leitt til dauða.
Mér finnst dómurinn vera of stuttur.
12 ár eru ekkert í lífi manneskju. Maður er úti eftir 8 ár.
Manneskja var drepin vegna afbrýðisemi.
Það er ruglað.
Mitt álit á málinu er eiginlega-
hvað það er erfitt þegar maður er með svo mörg vitni-
- en enginn sér afgerandi augnablikið.
Og hversu mikla þrautalausn lögreglustarfið felur í sér.
Þýðandi: Stefanía Harðardóttir Iyuno-SDI Group