VIÐ VÖRUM ÁHORFENDUR VIÐ
ÓHUGNANLEGUM MYNDUM Í ÞÆTTINUM.
SUMUM NÖFNUM HEFUR VERIÐ BREYTT.
Ég var í fríi þennan dag og var að ganga með hundinn minn.
Hann hljóp laus. Ég gekk hægt á eftir honum.
Þegar ég kom hingað heyrði ég skot, "bang, bang",
svo ég leit upp og sá mann.
Hann stóð þarna og skaut, "bang, bang,"
lagði hana svo frá sér og hljóp.
Ég var í áfalli og vissi ekki hvað ætti að gera, svo ég greip símann.
Ég hringdi á lögregluna, "Ég held ég hafi séð einhvern skotinn."
TVÍFARINN
Morguninn 3. janúar 2012 fékk bráðaþjónustan tilkynningu
um að maður hefði orðið fyrir skoti á Kantatgatan í Suður-Malmö.
Við vorum að drekka kaffi á stöðinni þegar bjallan fór í gang
og við flýttum okkur í bílana.
Á leiðinni út byrjaði talstöðin.
Ég gerði mig kláran og reyndi að átta mig á mínu hlutverki.
Á ég að reyna að bjarga lífi eða snúra svæðið af?
Árásarmaður gæti enn verið á staðnum.
Ég hélt ég hefði lögregluna enn í símanum
því þau sögðu, "Geturðu athugað hvort hann lifi?"
Ég fór þangað.
Ég vissi ekki hvort ég ætti að athuga púlsinn eða öndunina.
Fólk dreif að og nágrannarnir horfðu niður,
svo það myndaðist dálítill hópur þarna.
Það var blóðpollur alls staðar á... jörðinni.
Um það bil hérna sá ég fólk.
Það er margt að gera þegar maður er fyrstur á staðinn.
Hvað gerðist? Hvaða fólk stendur þarna?
Er einhver hættulegur á svæðinu?
Hann lá á bakinu hérna á þessum stíg.
Grafkyrr með augun opin.
Við krupum hjá honum og hófum hjartahnoð
til að fá súrefni í líkamann þar til sjúkrabíllinn kæmi.
Eftir smástund tókum við eftir að blóð kom út um munninn,
gutlaði úr munninum.
Hann var ekki að fá neitt loft inn í lungun,
sem var merki um að honum yrði ekki bjargað.
Við reyndum að leggja hann á hliðina til að ná blóðinu úr munninum
og héldum áfram þar til sjúkrabíllinn kæmi.
Oftast eru tíu eða tuttugu mínútur ekki svo langur tími,
en þegar maður er að deyja er ein mínúta langur tími.
Johannes og félagi hans skiptust á að hnoða,
þótt maðurinn sýndi ekkert lífsmark.
Sjúkrabíllinn kom eftir tíu mínútur.
Sjúkrabíllinn kom, en tók manninn ekki burt.
Þau mátu það svo, "Hann er dáinn. Við getum ekki bjargað honum.
Það er ekki hægt.
Það er betra að skilja hann eftir og setja teppi yfir hann."
Nú var tími til að tryggja svæðið svo tæknimenn gætu leitað.
Meðan þeir biðu eftir tæknideild
reyndu Johannes og félagi hans að átta sig á vettvangnum
til að sjá hvort eitthvað gæti stutt við leitina að morðingjanum.
Við fundum tösku hérna nálægt.
Við opnuðum hana og sáum myndavél.
Það var sími í runnunum rétt hjá.
Þegar við fórum að leita fundum við skothylki.
Svo kom að því að finna vitni.
Voru öryggismyndavélar þarna?
Ganga um og skoða, rannsaka þannig hluti,
banka á hurðir hjá fólki sem býr nálægt.
"Sáuð þið eða heyrðuð eitthvað?"
Kannski heyrði einhver skothvell,
leit út um gluggann og sá einhvern hlaupa burt.
Það er gott að hafa þannig upplýsingar.
Lögreglan yfirheyrði líka vitnið Benjamin,
og vonuðu að hann gæti gefið þeim nýjar upplýsingar,
þar sem hann sá skotmanninn.
Hann var meðalmaður á hæð,
aðeins hærri en ég, kannski um 1,80.
Ég man ekki í hvernig jakka eða buxum hann var.
Oftast er byssa svona löng.
Þessi virtist aðeins lengri
og það var eins og það væri eitthvað á henni.
Síðan hvarf hann og ég hvarf, og ég elti ekki
til að sjá hvert hann færi.
Þrátt fyrir framburð fjölda vitna
og að lögreglan kom fljótt á staðinn,
fann lögreglan enga slóð eftir árásarmanninn.
Töluvert margar mínútur liðu þar til við komum þangað.
Malmö er ekki stór. Maður kemst langt á tíu mínútum.
Ef þú ert á hjóli eða skellinöðru eða bíl, kemstu enn lengra.
Monica Olhed Hansson rannsóknarfulltrúi
var skipuð yfir forrannsóknina
og fór strax að rannsaka morðið.
Þetta svæði er hverfi með ríkisreknum leiguíbúðum
þar sem alls konar ólíkt fólk býr.
Margt venjulegt fólk býr þar,
en líka fólk með sakaskrá.
Fórnarlambið var skotið á snúningssvæði á Kantatgatan.
Hann var skotinn liggjandi á jörðinni, svo hann...
Þetta var eiginlega aftaka.
Við bárum fljótt kennsl á hann, nafn og svoleiðis.
Hann hét Charles Limerius,
48 ára þegar hann var myrtur, tveggja barna faðir.
Hann bjó þarna tímabundið í íbúð móður sinnar
í byggingunni á móti snúningssvæðinu.
Annar af sonum hans var framarlega í körfubolta,
og hann var sjálfur körfuboltamaður.
Við vildum vita af hvaða ástæðu hann var tekinn af lífi.
Sama dag og Charles Limerius var skotinn
var sonur hans á leið á körfuboltamót í Lundi.
Einhver í bílnum sagði, "Ég frétti af skotárás í Lindängen."
Það var bara, "Já, klikkað." Ég hugsaði ekki meira um það.
Þetta gerist. Það er sorglegt, en hvað getur maður sagt?
Við lékum okkar leiki og ókum til baka.
Mamma fór að hringja stöðugt í mig.
"Hvenær kemurðu heim?"
Ég var bara, "Taktu því rólega."
Ég man að ég kom heim til Malmö eftir mótið.
Ég fór í ræktina og æfði mig og hún hélt áfram að hringja.
Ég var bara, "Hvað er málið?"
Hún sagði, "Nei, þú verður bara að koma heim."
Þegar ég kom heim sátu mamma og bróðir minn á sófanum
sorgmædd á svipinn.
Þá sögðu þau mér það, "Sá sem var skotinn var pabbi þinn."
Fyrsta sem ég hugsaði var, "Hvað í fjáranum gerði hann?"
Maður er ekki bara skotinn upp úr þurru, eða þannig.
Eitthvað hlýtur að hafa orsakað það.
Það er ekki bara eitthvað sem gerist... af handahófi.
Lögreglan vinnur nú að því
að yfirheyra vitni um skotárásina í gær,
í Lindängen-hverfinu í Malmö.
Einn maður sást flýja af vettvangi,
en lögregla segir að gerendurnir gætu verið fleiri.
Okkur þótti það bilun að einhver hefði verið skotinn
úti á götu um hábjartan dag.
Sama ár var maður skotinn í stigaganginum mínum,
svo það var mikið í gangi hérna.
Það gerir mann óöruggan.
Hann var ekki skotinn til að hræða hann.
Þetta var hrein aftaka.
Ég veit ekki hvort þetta var leigumorð eða ekki.
Það sem við vitum nú er að þetta var maður á fimmtugsaldri
með hreint sakavottorð.
Síðdegis var í flýti blásið til fjölmiðlafundar
og lögreglustjórinn á Skáni sagði að morðið í Malmö
væri orðið að landsmáli og að sérsveit lögreglu,
svipuð þeirri sem fékkst við raðmorðingjann í Malmö,
yrði notuð.
Mín tilfinning er að farið hafi verið yfir siðferðileg mörk.
Það sem var ekki í lagi fyrir 10 árum er í lagi núna.
Það er í lagi að skjóta fólk, ráðast á það með hnífum o.s.frv.
Frá því í kvöld mun lögreglan í Malmö auka viðbúnað í borginni
og í Lindängen til að tryggja öryggi.
Lögreglan í Malmö, sem sýndi vopn sem gerð voru upptæk í dag,
sagði að þau hefðu áhyggjur af því hve bitlaus löggjöfin
og beiting hennar gegn ólöglegri vopnaeign væri.
Á þeim tíma, árin 2011 og 2012,
var ótrúlegur fjöldi banvænna skotárása í Malmö.
Margar árásirnar tengdust glæpagengjum.
Það voru ekki margar þar sem fórnarlömbin voru ekki viðriðin.
Charles Limerius var ekki á skrám lögreglu,
en það kom upp að hann hefði átt í fjárhagserfiðleikum.
Gat það verið tilefni til morðs?
Þegar ég var lítill vann hann sem ráðgjafi, hjá...
Deloitte, ef ég man það rétt.
Hann ferðaðist líka mikið.
Ég man þegar ég var kannski fjögurra ára
að pabbi kom úr vinnunni seint á föstudagskvöldi.
Mamma, bróðir minn og ég vorum heima. Pabbi kom um áttaleytið
og það var alltaf bíómynd, snakk og kók,
og það var besti hluti vikunnar
þegar fjölskyldan var öll saman.
Það ríkti stöðugleiki, hann var í góðri vinnu...
með ágætistekjur, held ég.
En hann hafði líklega alltaf
hugsað sér að stofna eigið fyrirtæki og...
verða virkilega ríkur.
Vandamálið var að hann eyddi öllum peningunum.
Það voru tímabil þar sem hann átti mikið af peningum, en eyddi öllu.
Hann hafði ekkert svigrúm, held ég,
seinna, þegar tekjurnar minnkuðu.
Um 2009 fóru hlutirnir að ganga illa.
Hann varð að selja bílinn, sem var Audi A6 sem hann var stoltur af.
Hann varð að selja íbúðina.
Hann varð að kaupa minni íbúð í Bunkeflo
sem honum líkaði aldrei.
Hann bjó þar kannski í eitt og hálft ár,
en það var um það leyti sem hann gekk í AA-samtökin, ef ég man rétt.
Ég veit ekki hversu mikið hann vann á þeim tíma, því miður,
en það var augljóst að hlutirnir gengu verr fjárhagslega.
Hann ákvað loks að flytja til móður sinnar í Kantatsgatan.
Ættingjar lýstu Charles sem...
manni sem væri aftur á leið inn í lífið eftir erfiðleika.
Hann var að endurreisa sambandið við syni sína.
Þannig minnist ég Charles.
Við litum á hvort það hefðu verið skuldir eða eitthvað slíkt
og ég held það hafi komið upp að einhver skuldaði
Charles lága upphæð,
en það var ekkert sem gæti skýrt það að Charles væri...
Spurningin var enn, af hverju var Charles myrtur?
Hann hafði alls enga sögu tengda afbrotum.
Við hugsuðum að slæmar fjárhagsaðstæður
gætu hafa leitt hann út í eitthvað mafíudót.
Það var erfitt að trúa því, en þessar hugsanir...
Mann fer að gruna hluti af því...
Þú veist, maður er ekki myrtur upp úr þurru.
Charles Limerius átti fyrirtæki og við grandskoðuðum þau.
Auðvitað voru tilteknar færslur sem við ræddum,
en við fundum ekki neitt sem gaf tilefni til þess
að einhver myrti hann.
Þau fóru yfir líf Charles Limerius en fundu engar vísbendingar,
svo rannsakendur lögðu áherslu á gögn frá vettvangi.
Á vettvangi fundum við skothylkin auðvitað
og sími fórnarlambsins lá skammt frá.
Þetta var túlkað þannig að fórnarlambið hafi verið í símanum
þegar hann var skotinn.
Hann var skotinn af stuttu færi,
svo hann var ekki að hlaupa og skotmaðurinn náð honum.
Hann stóð þarna bara.
Það reyndist hafa verið rauður bíll á snúningssvæðinu,
og vitni sagðist hafa séð bílinn koma
og hann var enn þarna eftir morðið.
Hún tók eftir bílnum af því
hún var pirruð á að bílum væri lagt á snúningssvæðinu
af því það mátti ekki leggja þar.
Við sáum að vinstri hliðarspegillinn var beygður inn,
svo maður sá ekki til hliðar ef maður æki þannig.
Þess í stað sæi maður staðinn þar sem Charles Limerius var skotinn.
Bíllinn var á snúningssvæðinu sjálfu
og Charles Limerius var skotinn á stígnum meðfram því.
Það var nokkrum metrum frá.
Tilgátan var sú að gerandinn hafi komið á bílnum,
setið þar og beðið eftir fórnarlambinu
og horft eftir honum í hliðarspeglinum.
Þar sem mörg merki voru um að bíllinn kæmi málinu við,
ákvað lögreglan að taka hann til rannsóknar.
Hann var skráður á gervinafn
sem ég held að hafi haft marga bíla skráða á sig.
Við gátum staðfest hver fyrri eigandi var
og við yfirheyrslur
sagði hann okkur hverjum hann seldi bílinn raunverulega
þótt hann hafi ekki verið skráður á hann formlega.
Seljandanum þótti skrýtið að kaupandinn vildi ekki skoða hann.
Hann vildi bara ódýran bíl með skráningu og skatta í lagi.
Þannig varð kaupandinn enn eftirtektarverðari.
Lögreglan fann frekari upplýsingar um kaupanda rauða bílsins
og hann reyndist vera 28 ára karlmaður frá Malmö.
Þegar morð er framið fær maður gögn frá símamöstrum
til að sjá hvaða símar voru á svæðinu.
Þessi maður sem keypti bílinn
reyndist hafa tengst mastrinu sem nær yfir Kantatgatan.
Við gátum því tengt hann við vettvanginn,
einu sinni þegar morðið var framið,
og við litum á símtalaskrár hans
og sáum að hann hafði verið þar þrisvar áður.
Bara stutt stopp.
En við höfðum ekkert á hann
sem benti til tengsla milli hans og fórnarlambsins.
Þessi maður hafði það sem maður gæti kallað reglulegt líf.
Hann var giftur og átti tvö börn.
Hann bjó í Malmö og vann á veitingastað foreldra sinna.
Dæmigerður dagur hjá honum væri á veitingastaðnum um morguninn
og síðan aftur í vinnunni seinnipartinn og fram á kvöld.
Það kom í ljós að hann hafði verið dæmdur fyrir árás.
Ég held að kona hafi tilkynnt það.
En það var ekki neitt annað í fortíð hans.
Hann var ekki maður sem við myndum tengja við glæpagengi.
Það var ekki málið.
Lögreglan hóf eftirlit með þeim grunaða
til að sjá hvort eitthvað kæmi fram sem nýttist rannsókninni.
Það kom ekkert fram við eftirlitið
nema að hann átti ástkonu sem bjó stutt frá vinnustaðnum.
En við sáum ekkert sérstakt.
Við sáum að hann fór milli heimilis, vinnu og... konunnar.
Við höfðum ýmsar ástæður til að gruna hann,
en fundum ekkert tilefni.
Við höfðum ekkert sem tengdi hann við Charles Limerius.
Ekki neitt.
Eftirlitinu lauk
og þrátt fyrir engin tengsl milli Charles og hins grunaða
ákvað lögreglan að fara með grunsemdir sínar á næsta stig.
Þann 12. mars 2012 var maðurinn handtekinn
og kærður fyrir morðið á Charles Limerius.
Þegar við handtókum hann var hann spurður um bílinn.
Hann neitaði og sagði að hann ætti ekki bílinn.
Hann vissi ekkert um hann og hafði ekki verið á Kantatgatan.
Það var alls konar dót í skottinu á bílnum
og það voru líka hlutir í framsætinu.
Það voru tveir plastpokar, umbúðapappír,
og eitthvað fleira í hægra framsætinu.
Seinna fengum við þær niðurstöður að á einum plastpokanum
hefðu fingraför hans fundist.
Það var plastpoki með "Lyca mobile" prentað á sig.
Þegar hann var spurður um hann
sagði hann að hann gæti hafa haft pokann á veitingastaðnum,
þar sem fingraför hans gætu hafa lent á honum.
Síðan var staðfest að hann hafði leitað að bílnum
hjá Umferðarstofnun Svíþjóðar.
Líklega til að vera viss um að bíllinn væri ekki skráður á hann,
því það vildi hann örugglega ekki.
Lögreglan gerði húsleit hjá honum í tengslum við handtökuna.
Við gerðum tölvuna og símann hans sem við fundum upptæk.
Við fundum ekki símann sem hafði tengst á Kantatgatan,
en tölvan var tekin og rannsökuð hjá upplýsingatæknideild.
Þar fundust leitir að byssum.
Byssum af því tagi sem passa við skotfærin
sem fundust á vettvangi í Lindängen.
Það hafði líka verið leitað að hljóðdeyfum.
Það kom líka í ljós að reynt hafði verið að eyða þessum leitum.
Auðvitað var það áhugavert.
Þegar upplýsingatæknideildin leitaði í tölvu þess grunaða
fundu þau dálítið annað sem gat skipt máli.
Það kom í ljós að á þessari tölvu
hafði hann skoðað frétt á netinu...
með viðtali við glæpamann.
Að einhverju leyti skil ég hvaðan þeir koma.
Meðalmaður á götunni
vill vera öruggur fyrir glæpamönnum, ég skil það.
En hvað gerir það þeim
ef einhver fangi fær konuna sína í heimsókn?
Hann var með 31 dóm á bakinu.
Það voru fíkniefnabrot og þjófnaðir, en líka morð,
og hann hafði setið inni í flestum fangelsum landsins,
jafnvel þeim erfiðustu, Kumla og Hall.
Í viðtalinu, á myndunum og myndskeiðunum,
var glæpamaðurinn nauðalíkur fórnarlambinu Charles.
Lögreglan leit nánar á glæpamanninn
og reyndi að finna eitthvað
sem gæti tengt hann við morðið á Charles Limerius.
Það sem gerði hann áhugaverðan var að hann bjó á sama svæði,
og, ef ég man rétt,
jafnvel sömu byggingu og Charles Limerius.
Og einmitt þegar morðið var framið var hann með reynslulausn
frá lengri fangelsisdómi.
Það var fangelsisdómur
fyrir að hafa nauðgað konu harkalega.
Lögreglan hélt áfram að skoða glæpamanninn
og leit nánar á afbrotaferil hans.
Það leiddi til uppgötvunar sem tengdi hann við hinn grunaða.
Við þurfum að spóla aftur til 1992.
Glæpamaðurinn skaut tvo menn
til bana í Malmö.
KÆRASTI SKOTINN TIL BANA MEÐ KÖLDU BLÓÐI
GRUNUR UM TVÖFALT MORÐ
Hann var dæmdur fyrir eitt morð.
Morðið á hinum manninum var metið sem sjálfsvörn.
Maðurinn sem glæpamaðurinn var dæmdur fyrir að myrða
átti dóttur sem heitir Emma.
Það kom í ljós að Emma
hafði stundum verið í sambandi
með þeim grunaða. Þar kom tengingin
milli hins grunaða og glæpamannsins.
Lögreglan gat líka staðfest að Emma væri ástkonan
sem hinn grunaði hafði sést verja tíma sínum með
þegar hann var undir eftirliti.
Lögreglan vonaðist nú til að fá skýringu á því hvernig þetta væri.
Í maí 2012 var Emma handtekin og yfirheyrð.
Emma vann á stað
sem var stofnun fyrir fíkla í bata.
Marianne vann þar líka.
Marianne var konan sem glæpamaðurinn hafði nauðgað
og hafði nýlega verið sleppt eftir fangavist út af því máli.
Marianne kynntist móður Emmu...
en eiginmaður hennar var myrtur árið 1992.
Þannig kynntust þessar þrjár konur.
Emma, Annika og Marianne.
Emma komst að því að þetta var sami glæpamaður og skaut föður hennar
um 20 árum fyrr.
Emma sagði hinum grunaða þetta.
Í yfirheyrslunum lýsti hún því hvernig hann brást hart við
því sem hann heyrði um afbrotaferil glæpamannsins
og því sem hann gerði föður Emmu
og Marianne.
Hann sagði eitthvað í líkingu við, "Þá á hann ekki rétt á að lifa."
Við fórum að velta fyrir okkur...
hvort hann hefði getað framið morðið...
til að reyna að vernda Emmu, þannig séð.
Þess vegna álitum við að þau væru viðriðin málið,
Emma og móðir hennar, Annika, og Marianne.
Það var ótrúleg saga á bak við
hvernig ólíkt fólk kynntist óvart
og reyndust eiga samnefnara af þessari stærðargráðu.
Púslin voru farin að falla saman
og lögreglan virtist hafa fundið tengsl milli kvennanna,
hins grunaða og glæpamannsins.
En af hverju var Charles Limerius skotinn?
Ljósmyndararnir okkar
tóku stillimynd úr myndskeiðinu sem hinn grunaði hafði séð
og við áttum ljósmynd af Charles Limerius,
og ljósmyndararnir settu þá í svipuð föt...
og settu myndirnar hlið við hlið.
Þeir voru með sín eigin gleraugu því þau voru mjög lík.
Þeir voru svo ótrúlega líkir
að hver sem er hefði getað ruglast á þeim.
Og þeir bjuggu í sama stigagangi.
Þegar Charles Limerius gekk út hélt sá grunaði...
að hann væri glæpamaðurinn.
Það var okkar tilgáta.
Það var bara að daginn þegar morðið átti sér stað
leit glæpamaðurinn öðruvísi út.
En hinn grunaði vissi það ekki
því hann hafði bara séð viðtalið sem var á netinu.
Hann hélt því að þetta væri sá sem hann leitaði að.
Þarna fórum við að sjá aðstæður sem bentu til þess
að þetta væri morð af misgáningi.
Rangur maður var skotinn.
Charles Limerius var því hörmulega óheppinn.
Hann var einfaldlega á röngum stað.
Raunveruleikinn slær skáldskapnum við í þessu tilviki.
Maður myndi varla taka þessu alvarlega
ef maður læsi það í bók.
Þetta er svo ótrúlegt.
Við vorum nánast örugg um að þetta væri morð af misgáningi.
Við vissum af hverju hinn grunaði vildi skjóta einhvern.
Við töldum það staðfest.
Lögreglan sagði móður minni frá tilgátunni
og hún sagði okkur bróður mínum hana.
Hún sagði að þetta væri það sem þau héldu að hefði gerst,
en að allt benti til þess að það væri raunin.
Mín viðbrögð voru tvenns konar...
Eitt: Jesús minn, þvílík tilviljun!
og tvö: þvílíkur léttir að vita hvað gerðist
og að það væri ekki út af einhverju sem hann hefði gert af sér.
Þetta voru bara vitleysingar sem réðu heimsins versta morðingja
til að myrða annan vitleysing, og hann var fyrir.
Einhversstaðar þarna var það...
Í öllu...
erfiða, tilfinningaþrungna... álaginu sem ég hafði þolað...
var það léttir að heyra sögu sem algjörlega...
hreinsaði pabba af öllum grun.
Það var léttir að heyra það,
því ég hafði gengið um og hugsað...
lengi, "Hvað hefur hann gert?"
Maður veltir líka fyrir sér hvað aðrir halda að hann hafi gert.
En ef þetta fréttist einhvern veginn...
er það eins og... Þetta lítur betur út á...
karmareikningnum hans þegar lífinu lýkur.
Ég á ekkert erfitt með að hann sé ákærður fyrir morð.
Það skiptir engu að rangur maður var myrtur.
Ég kæri hann fyrir morð.
En það voru engin tæknileg sönnunargögn.
Við höfðum símann hans
sem hafði tengst á Kantatgatan daginn áður, á þessum tíma.
Hann var þar þegar brotið var framið, sem var auðvitað sterkt.
Við gátum tengt símann við hann.
Við höfðum bílinn sem hann keypti sem var lagt þarna úti.
Eins og ég sagði voru plastpokar í framsæti bílsins.
Fingraför hans voru á einum þeirra.
En við höfðum enga byssu
og hann var sérstakur.
Ég man að við ætluðum að yfirheyra hann.
Hann neitaði að koma niður í yfirheyrsluherbergið.
Hann þvertók fyrir allt samstarf.
Þrátt fyrir tregðu hins grunaða að mæta í yfirheyrslur
tók myndin af því sem gerðist að skýrast.
Marianne komst að því hvenær ætti að sleppa glæpamanninum
og móðir Emmu, Annika, sagði hinum grunaða það.
Það var þá sem hann fór til Kantatgatan til að skoða aðstæður.
Maður sér af staðsetningunum að dagsetningarnar passa vel
við það þegar honum var sleppt.
Hann sagðist hafa verið í vinnunni þennan dag.
Hann var það, en við prófuðum að ganga og aka leiðina,
á ýmsa vegu, og hann hafði nægan tíma
til að komast frá vinnunni til Kantatgatan.
Við fundum aldrei morðvopnið.
Við leituðum heima hjá honum og á veitingastaðnum.
Það var ekki þar.
Okkur grunaði að hann hefði fengið hjálp við að losna við það.
Núna var spurningin sú hversu mikil þátttaka kvennanna þriggja,
Emmu, Anniku móður hennar, og Marianne, væri
í áætluninni um að myrða glæpamanninn.
Hvað benti til þátttöku kvennanna
og hvernig leit sá grunur út?
Það eru nokkur skilaboð sem eru áhugaverð
í tengslum við morðið.
Ég held Marianne hafi sent þau til Anniku.
Þegar þær fréttu að maður hefði verið myrtur í Lindängen
átti að opna kampavínið.
Sem er...
Ég myndi túlka það sem gleði
yfir að glæpamaðurinn hafi verið myrtur.
Þetta var rétt eftir morðið.
Síðan leið ekki á löngu, kannski klukkustund,
þar til að kom í fjölmiðlum að maður var myrtur á Kantatgatan.
Þá komu skilaboð um að eitthvað hefði farið úrskeiðis.
Milli kvennanna.
Í íbúðahverfinu Lindängen í Malmö, um hábjartan dag,
var maður á fimmtugsaldri skotinn til bana.
Hann var ekki á skrá lögreglu.
Það bendir til þess að þær hafi vitað að sá grunaði
hefði skotið glæpamanninn,
og það ætti að opna kampavínið,
en síðan að mistök hefðu átt sér stað.
Það voru líka skilaboð milli hins grunaða og Emmu
þegar hann var á Kantatgatan, og hann hringdi í hana
og vildi upplýsingar um glæpamanninn,
og Emma vissi það ekki svo hún hringdi í Marianne.
Síðan sagði hún honum það.
Svo hún vissi að hann ætlaði til Kantatgatan.
Miðað við það sem ég hef lýst,
kærði ég Emmu á endanum...
og Anniku fyrir þátttöku í morðsamsæri...
auðvitað gagnvart glæpamanninum...
og Marianne fyrir að tilkynna það ekki.
Það byggist á samtölum, skilaboðum og öðrum samskiptum
milli kvennanna.
Varðandi hinn grunaða þá fannst mér þetta mjög góð rannsókn.
Það var mikið af vísbendingum
sem bentu á hann.
Auk þess vissum við að hann hafði tilefni, samkvæmt Emmu.
Við ræddum hvort þetta stæðist fyrir rétti,
og Lars Morand sagði, "Ef ekki skal ég éta hattinn minn."
Hann gengur oft með hatt.
En mál sem byggist á óbeinum sönnunum er eins og keðja.
Ef einn hlekkur brestur fellur allt í sundur.
Þann 27. nóvember 2012 hófust réttarhöldin í héraðsdómi Malmö.
Ættingjar Charles Limerius voru viðstaddir
og fylgdust með framvindu réttarhaldanna.
Ég man að hann sat á móti mér í réttarsalnum
og ég fékk nokkrar spurningar.
"Hvað heldurðu að pabba þínum hefði fundist?"
Ég svaraði bara, "Ég veit það ekki. Hann var myrtur."
Síðan sat ég bara og starði á hinn grunaða morðingja.
Lögreglan sagði bara, "Ókei, takk. Engar fleiri spurningar."
Ég held ég hafi talað mest þrjár mínútur í réttarsalnum.
Síðan fórum við út og ég man að frændi pabba, Stefan, sem ég...
kunni vel við, sagði við mig,
"Gott. Hörð, köld svör. Þetta var gott."
Það var gott. Það var mikilvægt.
Ég sá hinn ákærða ekki eftir það.
En eftir þetta sáum við konurnar þrjár á ganginum
og ég held þær hafi allar grátið.
En satt að segja var erfitt að hafa samúð með þeim.
Saklaus 48 ára tveggja barna faðir var skotinn til bana með sex skotum
fyrir utan myndbandaverslun í íbúðahverfinu Lindängen.
28 ára karlmaður sem skaut hann af 2ja metra færi, hafði ætlað sér,
samkvæmt ákæruvaldinu, að myrða 54 ára mann
sem býr í sama hverfi.
En þegar morðið átti sér stað ruglaðist hann á mönnunum tveimur.
Hann skaut rangan mann.
Þrjár konur voru líka ákærðar
fyrir þátttöku í morðinu á 48 ára manninum.
Maðurinn sem nú er 29 ára hefur neitað staðfastlega sök,
en var í dag dæmdur í 15 ára fangelsi.
Sá grunaði áfrýjaði dómnum,
en í áfrýjunarrétti var refsingin aukin í 16 ára fangelsi.
Konurnar voru hins vegar sýknaðar af allri þátttöku.
Við gátum ekki sannað að þær vissu að hann myndi myrða glæpamanninn,
af því það var markmiðið.
Bara að hann ætlaði kannski að ráðast á hann,
eða gera eitthvað. Þær áttuðu sig líklega á því,
en ekki að það væri morð.
Nei, það voru engin vonbrigði. Ég...
Ég skil röksemdafærsluna hjá héraðsdómi og áfrýjunardómi,
og ég sætti mig við hana. Það...
Þau mátu hlutina öðruvísi en ég. Það er eins og það er.
Þetta er einstakt á margan hátt. Þetta er einstakt fyrir mér.
Ég held þetta geti ekki endurtekið sig
með þessa sögu sem hefur verið lýst
og þessa tilviljun með tengsl milli fólks með þennan samnefnara.
Ég gleymi þessu máli aldrei.
Það eru svo ótrúleg smáatriði í því,
svo ég man það alltaf.
Þetta var óvenjulegt morð því rangur maður var skotinn
og maðurinn sem var skotinn var venjulegur fjölskyldufaðir
sem hafði ekkert með afbrot að gera.
Mér finnst það hræðilegt.
Eins ég sagði vorum við að leika körfubolta í Lundi þennan dag.
Ástæðan fyrir að pabbi fór út á þessum tímapunkti
var til að fara til Lundar, nú...
að hluta til að sjá mig spila körfuboltaleik,
en líka af því það voru Lundarleikarnir,
sem eru 2. til 5. janúar á hverju ári.
Maður getur ekki annað en hugsað,
"Þurfti ég að fara á þetta mót?"
Ef ekki, hefði hann kannski aldrei farið út um dyrnar
og verið heima, og þá...
Allt væri öðruvísi í dag.
Ég hugsa auðvitað um það.
Það, já, það...
Af hverju í andskotanum þurftirðu að fara til Lundar?
Horfa á barnakörfuboltamót? Hversu gaman er það? Já...
Þýðandi: Áki Guðni Karlsson plint.com