VARÚÐ: EKKI FYRIR VIÐKVÆMA ÓHUGNANLEGAR MYNDIR
Snemma morguns hringdi kona í lögregluna.
Hún sagðist hafa farið að hitta stjúpföður sinn
og athuga með hann því hann svaraði ekki símanum.
Mér fannst skrýtið að hann væri ekki vakandi,
og að það var blár bjarmi í svefnherberginu
frá sjónvarpi í biðstöðu.
Eftir smástund fór ég inn gegnum svaladyrnar.
Ég náði ekki inn í íbúðina.
Ég stóð bara í svaladyrunum og sá hann liggja þarna í blóðpolli.
KJÖTAXARMORÐIÐ
Snemma morguns 29. nóvember 2019
fékk lögreglan símtal frá konu.
Hún hafði farið að heimsækja stjúpföður sinn
sem bjó í fallega bænum Gustavsberg rétt utan við Stokkhólm.
Þegar hún kom þangað mætti henni hryllileg sjón.
Það var föstudagsmorgunn,
2019, nóvember, að við fengum upplýsingar
um að maður hefði fundist látinn í Gustavsberg.
Það var ákveðið snemma að okkar hópur tæki málið að sér.
Við bönkuðum á hurðir í nágrenninu í leit að vitnum.
Það er mikilvægt að kanna vettvanginn eins fljótt og hægt er,
til að fá hugmynd um hvað gæti hafa gerst.
Þegar við fórum inn í íbúðina sáum við engin merki um innbrot,
en inni sáum við blóðdropa og blóðpolla,
eins og ummerki á snertiflötum, blóðdropa í stofunni ...
Við fórum inn í íbúðina.
Við endann á henni er svefnherbergi
og í dyrunum er svefnherbergishurð,
og á bakhliðinni var stór blóðblettur,
blóðstrokur í áttina að
svefnherberginu, frá stofunni,
sem merkir að eitthvað blóðugt hafi færst til.
Á rúminu lá maður dáinn á bakinu,
með lappirnar hangandi út af rúminu, niður að gólfinu.
Það var mikið blóð í kringum manninn
og blóðslettur á veggjunum.
Hann var með mörg sár
gerð með einhverju beittu áhaldi.
Það var það fyrsta sem við sáum.
Slíður fyrir hníf fannst hjá líkinu
og á gólfinu, við fæturnar, var vasahnífur.
Við ályktuðum út frá áverkunum að hann hefði verið myrtur.
Við höfðum samband við tæknideildina
sem voru í vettvangsrannsókn,
og það kom í ljós að svaladyrnar stóðu opnar.
Það var blóð á hurðakarminum á svaladyrunum,
húsgögn á tvist og bast, merki um átök
áður en hann dó.
Við leituðum að ummerkjum um átök í íbúðinni
alls staðar utan við svefnherbergið,
og fundum engin.
Þegar við fórum inn í svefnherbergið til að greina blóðblettina þar,
ef maður leit á hvaðan sletturnar komu, úr hvaða átt,
stöðu þeirra, hversu þétt blóðið var á myndunum,
gátum við staðfest að blóðið kom frá manninum.
Svo ofbeldið hefur aðallega verið meðan maðurinn lá í rúminu.
Við frekari rannsókn á íbúðinni
fundum við blóðdropa á stofugólfinu,
blóðug för á nokkrum hlutum,
þar sem eitthvað blóðugt hafði snert fletina.
Við gátum elt blóðpollana að litlum skáp
sem var innréttaður eins og lítið leikherbergi,
þar sem hann var með tölvu meðal annars.
Það voru festingar á veggnum þar sem héngu byssur.
Það voru margar byssur í íbúðinni
hangandi á veggjum og upp við veggi í hornum.
Þegar við litum nánar á þær sáum við að þetta voru loftbyssur.
Mjög raunverulegar loftbyssur.
Á einum stað vantaði eina byssuna,
og á veggnum þar sem hún hefði átt að vera voru blóðug för.
Við byrjuðum á að athuga hinn myrta
og yfirheyrðum fólkið í kringum hann.
Við fengum á tilfinninguna að hann hafi lifað rólegu lífi.
Hann hafði verið landvörður
og hafði áhuga á byssum.
Sá myrti var 59 ára gamall fráskilinn faðir,
menntaður barnalæknir með margra ára reynslu.
Við vorum báðir frá Austur-Gautlöndum,
frá sama úthverfi í Norrköping.
Við æfðum báðir mikið,
svo við vorum ráðnir sem öryggisverðir,
fyrir veislur og svoleiðis,
í fyrsta lagi af því við héldum ró okkar,
og, í öðru lagi, höfðum líkamsburðina
til að fjarlægja fólk sem var drukkið eða með ólæti.
Þannig hófst vinátta okkar.
Hann lét sig stundum hverfa.
Hann fór út og vann sér inn aukatekjur með sýningum og þannig.
Með að brjóta múrsteina og spýtur með karatehöggum.
En hann var alltaf góður, aldrei óþægilegur,
aldrei ósáttur við neinn.
Hann var vingjarnlegasti og vænsti maður sem ég hef kynnst.
Maður sem hefði aldrei íhugað að meiða einhvern.
Ég skil ekki hvernig þetta gat gerst.
Hann var myrtur af offorsi heima hjá sér,
og hann var tiltölulega venjulegur,
ekki af því tagi sem við fáumst venjulega við.
Hann var ekki á skrá lögreglu.
Það er óvenjulegt í morðmálum, þannig séð.
Lögreglan spurði sig hver hefði viljað skaða manninn,
en þegar þau spurðu stjúpdóttur hans
kom dálítið í ljós sem gat reynst vera tilefni.
Það kom í ljós að konan var skráð sem íbúi og var með rúm þarna.
Stjúpdóttirinn talaði meðal annars um
að hún héldi að maður frá Gävle-svæðinu
væri á bak við þetta, og að hann hafi viljað ná til hennar.
Lögreglunni var nú í mun að fá upplýsingar um þennan mann.
Þau leituðu í skrám lögreglu
og töluðu við lögregluna í Gävle þar sem hann býr.
Hann reyndist eiga í einhverju sambandi við stjúpdótturina
og beitt hana ofbeldi.
Síðan fréttum við að hann var í varðhaldi fyrir einmitt það.
Hann gat því ekki hafa gert þetta í Gustavsberg.
Lögreglan hefur engan grunaðan enn,
en tæknideildin vinnur enn á vettvangi glæpsins
í von um að finna eitthvað sem gæti nýst rannsókninni.
Í tengslum við greiningu á dreifingu blóðsins
fundum við mikið af blóði úr sýnilegu blóðförunum
á svaladyrunum sem liggja út úr svefnherberginu.
Það fannst líka blóð í leikherberginu sem tengist stofunni.
Það fannst líka blóð innan á hurðinni að leikherberginu
og greining leiddi í ljós að það blóð var ekki úr fórnarlambinu.
Það var líka blóð úr öðrum en fórnarlambinu
í stofunni
og það blóð tilheyrði sömu manneskju.
Við gátum ekki sagt hvenær manneskjan fékk sárið sem blæddi úr
en það sýnir að hin manneskjan særðist á einhverjum tímapunkti.
Kannski særðust þeir í svefnherberginu
í tengslum við morðið á fórnarlambinu,
og síðan farið inn í stofuna og fært sig þar til.
Hann gæti líka hafa særst utan við svefnherbergið
og síðan farið inn í svefnherbergið.
Það er ekki óvenjulegt við stungusár eða hnífaárásir
að gerandinn særist líka,
og fái sár sem blæðir úr á vettvangi.
Raunsætt mat væri að átökin hafi orðið við rúmið
og gerandinn hafi særst þar.
Stjúpdóttirin var skráð til heimilis hjá fórnarlambinu í Gustavsberg,
en bjó með manni í úthverfi í Stokkhólmi.
Við vildum tala við kærasta stjúpdótturinnar
til að fá mynd af tengslum hans við fórnarlambið,
og hvort hann ógnaði fórnarlambinu,
eða hefði einhverja ástæðu til að ráðast inn til hans.
Við ákváðum að heimsækja hann í vinnunni og tala við hann.
Hann vann í strætisvagnageymslu hérna í Stokkhólmi.
Hann er venjulegur náungi sem var ekki á skrá hjá lögreglu.
Hann var í vinnu og var ekkert að skipta sér af öðrum.
Hann var mjög almennilegur og ...
En, við yfirheyrslur,
svaraði hann spurningum með skætingi.
Við fengum á tilfinninguna að hann segði ósatt.
Það gekk svo langt að okkur fór að gruna hann.
Við gerðum hlé á yfirheyrslum.
Félagi minn, Bosse, fór og hringdi í pabba kærastans
og spurði nokkurra spurninga.
Í samtalinu við föðurinn komst ég að því að sonurinn var með bíl
og notaði hann allan daginn og á kvöldin.
Hugmyndin var að skila honum og skilja eftir hjá föðurnum
svo hann gæti farið á honum á næturvakt.
En það gerðist ekki.
Við fórum aftur í yfirheyrslu- herbergið og ég sagði kærastanum
að það sem hann hefði sagt passaði ekki.
"Gerðu það, segðu okkur hvað gerðist."
Þá fór hann eiginlega strax að tala.
Hann hafði fengið bíl föður síns lánaðan og ekið,
eins og hann sagði, "nokkrum kunningjum"
í ýmsum erindagjörðum á Stokkhólmssvæðinu.
Þegar við ýttum á hann að segja okkur hverjir það voru,
sagði hann bara, "Ég þori ekki að segja frá, vegna eigin öryggis."
Þá vissum við að hann væri á einhvern hátt viðriðinn málið.
Hann var mjög óskýr.
Við spurðum hann auðvitað hvort hann hefði verið í Nacka
eða Gustavsberg á þessum tíma, og hann neitaði því.
Við höfðum samband við saksóknara
og spurðum hvort við ættum að beita kærastann þvingunum,
en var sagt að við hefðum ekki nóg.
Það var ergilegt, en við skildum ákvörðun saksóknara.
Okkur fannst hann hafa meira að segja
og tengdist morðinu á einhvern hátt.
Það var okkar tilfinning þegar við fórum.
Það sama kvöld fengum við vitnisburð
um að einhver hefði séð bíl á vettvangi.
Kvöldið 28. nóvember
gengu tvær manneskjur á stígnum utan við íbúðina
þar sem maðurinn fannst látinn.
Þegar við gengum framhjá heyrðum við læti uppi á svölunum.
Já, það hljómaði eins og slagsmál.
Þegar við nálguðumst sá ég bíl
á veginum þarna, með ljósin á.
Honum var lagt gegnt íbúðinni.
Þegar ég gekk framhjá stukku þrír eða fjórir yfir svalahandriðið.
Einhver féll á grasið,
en enginn talaði, svo ég taldi þetta vera innbrot.
Ég reyndi því að leggja bílnúmerið á minnið.
Það var auðvelt að sjá númeraplötuna í ljósinu.
Þegar ég stóð hérna heyrði ég mann hrópa frá bílnum,
með mjög æstri röddu,
"Inn! Komið, inn með ykkur!"
Við áttuðum okkur á því að þótt við værum nálægt þeim
tóku þeir alls ekki eftir okkur.
Ég hringdi og tilkynnti það sem ég hélt að væri innbrot.
Ég gat ekki gefið upp heimilisfangið því ég vissi það ekki,
svo ég bara lýsti því hvar íbúðin var.
Ég kom aftur morguninn eftir um sjöleytið
og sá börurnar teknar út og lögreglu og sjúkrabíla.
Sama kvöld kom ég aftur og sá miða á hurðinni.
Þar stóð að þau vildu heyra frá fólki sem hefði séð eitthvað.
Við hringdum þá og létum vita.
Þegar við flettum bílnum upp var það bíll föður kærastans.
Hann sagði okkur að sonurinn hefði haft bílinn nóttina áður.
Lögreglan heyrði í öðru vitni frá vettvangi
sama kvöld og morðið átti sér stað.
Annað vitni sagðist hafa gengið framhjá staðnum
þar sem kona gekk upp að bíl,
bankaði á gluggann og einhver fór úr bílnum
og gekk að hurðinni þar sem fórnarlambið bjó.
Vitnið gekk áfram burt frá vettvangnum
og sá þá konuna og mann ganga að veröndinni baka til
þar sem hann heyrði líka öskur sem honum þótti skrýtið.
Eftir framburð vitna og kennslin á bílinn
voru rannsakendur með nóg til að handtaka kærasta stjúpdótturinnar.
Hann var færður á lögreglustöðina í Flemingsberg
þar sem honum var tilkynnt að hann væri grunaður,
og yfirheyrslur hófust.
Þegar við hófum yfirheyrslurnar,
áður en hann gat sagt neitt, sagði lögmaður hans,
"Skjólstæðingur minn vill nýta sér rétt sinn til að þegja
í yfirheyrslunni."
Lokið var á.
Yfirheyrslurnar héldu áfram, en hann þagði.
Ekki múkk.
Við þögðum báðir, hann og ég.
Það var lögmaðurinn sem talaði í yfirheyrslunni.
Á einum tímapunkti sagði hann við skjólstæðing sinn,
"Ekki líta á Stefan. Horfðu í hina áttina."
Af því honum fannst það erfitt.
Ég beið, því mér fannst eins og eitthvað myndi gerast.
Meðan yfirheyrslan fór fram,
tók lögreglan bílinn sem hana grunaði að kærastinn hefði notað.
Bíllinn var rannsakaður hátt og lágt
og tæknideildin fann blóðbletti á nokkrum stöðum.
Við nánari skoðun reyndust þeir bæði úr fórnarlambinu
og þeim sem hafði blætt í íbúðinni.
Í yfirheyrslunum var hann spurður um ýmis atriði
sem litu ekki vel út fyrir hann.
Hann átti erfitt með að sitja þögull.
Lögmaðurinn sagði, "Skjólstæðingur minn á rétt á að þegja
og það er ekki um neitt að tala. Það er hans val að tala ekki."
Lögreglan kannaði áverka á kærastanum
og bar erfðaefni hans saman við blóðið í bílnum og íbúðinni.
Fyrir utan nokkra marbletti var hann ósár
og blóðið var ekki úr honum,
en kærastinn hélt þögn sinni áfram í yfirheyrslunum
og sagði ekkert um það úr hverjum blóðið væri.
Ef maður er saklaus gæti maður útskýrt sakleysi sitt.
Grunsemdir okkar jukust.
En það gætu verið aðrar ástæður fyrir að vilja ekki tala.
Þar sem kærastinn þagði
þurfti að finna eitthvað annað til að tengja hann við málið.
Lögreglan leitaði í íbúð hans, en fann ekkert markvert.
En eftir viðtal við yfirmann hans
kom í ljós að kærastinn átti skáp í vinnunni
sem hafði ekki verið skoðaður.
Við leituðum í skáp kærastans í vinnunni.
Við fundum svartan ruslapoka.
Í honum reyndist vera loftriffill.
Það var líka blóðug kjötöxi í pokanum.
Greining á kjötöxinni sýndi að blóðið var úr fórnarlambinu,
en tæknideildin fann engin fingraför eða önnur ummerki á þessum hlutum
sem tengdu þá við geranda.
Við krufningu komu í ljós mörg sár
á höfði og hálsi mannsins, auk fótanna.
Það voru minnst tvö ólík vopn notuð:
eitthvað mjög beitt og eitthvað barefli.
Það var greinilegt ferkantað sár
eða áverki á höfði fórnarlambsins.
Mynstrið passaði mjög vel við kjötöxina
sem fannst í skáp kærastans.
Lögreglan vonaðist nú til að hafa næg sönnunargögn
til að sýna fram á að kærastinn væri viðriðinn morðið.
Spurningin var hverjir hinir þrír voru
sem vitnin sáu á staðnum.
Meðan á rannsókninni stóð
komu skyndilega fram nýjar upplýsingar.
Stjúpdóttirin hafði samband við lögreglu og játaði á sig morðið.
Við höfðum fengið upplýsingar um konu á vettvangi,
svo hún skipti auðvitað máli,
miðað við þær upplýsingar sem hún gaf sjálf.
Við reyndum að meta það sem stjúpdóttirin sagði okkur.
Hún gæti verið viðriðin glæpinn.
Hún er tengingin við fórnarlambið.
Það er ánægjulegt að fá játningu,
því hún hjálpar rannsókninni.
Það sem er markvert og fær okkur til að gruna hana
er að hún fékk bílinn hans lánaðan og hafði ekki skilað honum.
Hún tók kortið hans og notaði það til að taka út peninga eftir morðið.
En þegar við greindum gögn úr símanum hennar
og skoðuðum framburð vitna
gátum við útilokað að hún væri morðinginn,
því hún hafði ekki verið á staðnum þegar morðið átti sér stað.
Við bókuðum yfirheyrslu með henni og lögmanni hennar
og í þeirri yfirheyrslu dró hún játninguna til baka.
Lögreglan fékk enga skýringu á játningu stjúpdótturinnar
og hún er felld út af lista yfir grunaða.
En spurningin er enn,
hvaða kona var það sem vitni sáu á vettvangi?
Þegar lögreglan greindi símanotkun kærastans
fundu þau dálítið áhugavert.
Það var símanúmer
og þegar við flettum því upp reyndist það tilheyra konu.
Hún hafði verið viðriðin morðtilraun ...
sama kvöld.
Bosse og aðrir rannsakendur fengu aðgang að upplýsingum
um rannsóknina á morðtilrauninni.
Þau komust að því að hún átti sér stað á Nathorsvägen í Johanneshov,
réttum 45 mínútum eftir morðið í Gustavsberg.
Þar fundust kona og maður
með hnífsskurði á hálsi og annar maður í blóðugum fötum.
Við fundum líka athugasemd
frá athugulli lögreglukonu sem hafði mætt náunga á svæðinu.
Hann var í vinnufötum
og var ekki talinn koma þessu neitt við.
En hún skrifaði nafn mannsins samt niður.
Við vitum ekki hvað gerðist. Það er ruglingslegt.
Í byrjun verður maður að taka utan um óreiðuna.
Ekkert af þessu fólki vildi ræða við lögreglu,
en við vitum að einhver var særður með eggvopni
og höfðum ástæðu til að ætla að glæpur hefði verið framinn.
Hérna megin við sjúkrabílinn stóð yngri miðaldra maður.
Ég spurði hann hver hann væri og hvort hann hefði séð eitthvað.
Hann bjó ekki hérna.
Hann átti leið um og sá sjúkrabílinn.
Hann er hreinn og ósærður.
Ég gerði skyndimat
og leit á hitt fólkið sem félagar mínir sáu um.
Tvö þeirra voru blóðug.
Konan var í miklu uppnámi og öskraði.
Sá sem ég talaði við var ólíkur hinum tveimur.
Hann svaraði spurningum og mér fannst hann mjög ...
kaldur miðað við aðstæður.
Ekkert hinna þriggja veitti honum athygli.
Þau töluðu ekki við hann.
Þau héldu bara áfram meðan ég talaði við hann.
Það voru læti í sjúkrabílnum svo við urðum að setja fólk þar.
Ég tók niður nafn mannsins og leyfði honum að fara.
Þegar við sáum athugasemdina
reyndist það vera kærasti stjúpdótturinnar.
Síðan fundum við glerbrot utan við skemmda hurð,
en við fengum enga alvöru skýringu á vettvangi
á því hvað hefði gerst eða hvað olli meiðslunum á hálsinum
eða hver olli þeim.
En í tengslum við atvikið hafði lögreglan á vettvangi
sótt upptökur úr öryggismyndavélum í stigaganginum,
þar sem gluggi hafði verið brotinn.
Á upptökunni sáust konan og maðurinn með hálssárin
og maðurinn í blóðugu fötunum.
Kærasti stjúpdótturinnar sést líka á upptökunni.
Við vorum því með fjórar manneskjur sem voru á vettvanginum.
Það var því lögð áhersla á að fá öll rannsóknargögn þaðan.
Málinu reyndist vera lokið og gögnum hafði verið fargað.
Það var sendur slökkviliðsbíll til að reyna að finna þau.
Sem betur fer hafði fötunum ekki verið fargað.
Þau voru enn í geymslum lögreglu.
Fötin voru sótt og strax send á rannsóknarstofuna.
Í millitíðinni var fólkið handtekið.
Við vorum ekki viss um næstu skref í rannsókninni.
Við vissum að það yrði mikil vinna að finna út hver gerði hvað.
Þegar blóðið úr íbúðinni
var borið saman við DNA fólksins úr rannsókninni
reyndist það tilheyra manninum með sárið á hálsinum.
Hann er 29 ára gamall og á skrá hjá lögreglu.
Sá 29 ára reyndist hafa verið á vettvangi morðsins
og hann hélt fram sjálfsvörn, að hann hefði orðið fyrir árás
þegar hann fór inn í íbúðina.
Hann sagði átök hafa orðið og hann hafi stungið fórnarlambið tvisvar.
Þrátt fyrir að fórnarlambið hafi verið með um 20 áverka,
bæði stungusár og höggáverka.
Stefan hóf yfirheyrslur yfir hinum manninum.
Hann er 27 ára og er líka á skrá lögreglu.
Hann neitar öllu. Hann var ekki í Gustavsberg.
Hann er í uppnámi í yfirheyrslunni
og skilur ekki hvað er að gerast.
Konan sagði fátt.
Á þessum tímapunkti getum við ekki tengt hana við neitt,
svo saksóknari lét hana lausa.
En við hleruðum símann hennar.
Við vissum ekki hvort hún hefði verið í Gustavsberg,
en það var rökstuddur grunur.
Meðan konan er undir eftirliti,
er lokið við að greina blóðið úr þeim 29 ára
og fötum þess 27 ára.
Þeir reyndust báðir vera með blóð úr fórnarlambinu á sér.
Sá 27 ára fær að vita að það sé blóð á fötunum hans,
svo hann skilur að hann verður að játa að hafa verið á staðnum.
Hann segist hafa verið í Gustavsberg.
Hann fór inn í íbúðina gegnum svalardyrnar,
og síðan ekki söguna meir.
Hann sagði ekkert meira um hvað gerðist í íbúðinni
og hafði enn ekki útskýrt hvernig blóðið lenti á honum.
Ég velti fyrir mér hvor þeirra segði sannleikann.
Bar sá 29 ára ábyrgð á öllum áverkunum
eða tók sá 27 ára þátt?
Dreifingin á blóðslettum gaf skýrt til kynna
að hann hefði fengið blóðið á sig bæði úr fórnarlambinu, Mikael,
og vini sínum, þeim 29 ára.
Þrátt fyrir yfirheyrslur yfir mönnunum tveimur
eru enn spurningar um hvað gerðist
og hver er sekur.
Svo fer hlerun síma konunnar að skila árangri.
Hún reyndist hafa gegnt hlutverki í glæpnum,
að hún var í íbúðinni og hafði
að okkur grunar, að minnsta kosti séð hluta atburðarins.
Hún lýsti miklum áhyggjum af einum símanum sínum
sem okkur tókst að finna við leit í íbúð hennar,
og við greiningu á honum
kom í ljós að hún varð vitni að morðinu.
Við leit í íbúð konunnar fannst líka veski
sem hún sást halda á í einni upptökunni.
Í veskinu fannst loftbyssa.
Konan var aftur handtekin
og yfirheyrð að nýju.
Henni voru sýnd þessi nýju sönnunargögn.
Þá játaði hún að hafa verið á staðnum.
Henni leið illa yfir þessu öllu
og fannst hún hafa verið blekkt af þeim 29 ára,
að hann hefði lokkað hana í íbúðina,
og hún fór að segja okkur að þetta hefði verið skipulagt.
Hugmyndin var að fara þangað og,
eins og hún sagði, stela þessum loftbyssum sem voru verðmætar.
Hann talaði um íbúð þar sem voru eftirlíkingar
og að hann væri með tilbúna kaupendur,
10.000 á stykkið.
Við fórum gegnum Gustavsberg og komum að húsi
og ég fór út úr bílnum.
Ég leit inn og það var slökkt í íbúðinni.
Það voru gluggatjöld, en þau voru snúin svo maður sá byssurnar
inni í íbúðinni alveg frá stígnum.
Ég hugsaði að það væri enginn heima.
Þegar við komum upp að hlið hússins
sá ég opnar svaladyr.
Hún og sá 29 ára fóru inn.
Þau fóru inn og tóku byssurnar, en þá fór allt í rugl.
Ég hugsa að hann hafi sýnt mótþróa svo það urðu átök þarna.
Ég sá ekki neitt, það var myrkur,
en ég áttaði mig á að það voru átök tveggja manna.
Það var þungur andardráttur og svoleiðis.
Ég hljóp út í bíl.
Ég bað um hjálp. Ég sýndi honum innganginn og hann fór inn.
Það voru enn öskur og ég fór aftur inn
og síðan varð dauðaþögn.
Þá hljóp ég út og stökk inn í bílinn og þegar ég kom þangað
mætti mér blóðbunan úr hálsinum á þeim 29 ára.
Hún sagði að það hefði verið myrkur og erfitt að sjá hvað gerðist,
svo hún gat ekki lýst neinum atvikum,
en það eru textaskilaboð þar sem hún lýsir því sem hún sá.
Hún sagði vinum frá því að hún hefði séð fórnarlambinu blæða út.
Hún vildi ekki viðurkenna það síðar við yfirheyrslur.
Í staðinn sagðist hún ekki hafa séð neitt.
Hún gat ekki útskýrt af hverju hún skrifaði þetta.
Það kom einhvers staðar frá og hún er sú eina sem veit það.
Okkar tilgáta er að þau hafi ákveðið að fara til Gustavsberg
til að stela loftbyssunum sem voru í íbúðinni,
og það kom til átaka þar
sem enduðu með fórnarlambinu í rúminu með alvarleg stungusár,
og jafnvel höggvinn með öxi,
og þau skilja hann þar eftir af fullkomnu skeytingarleysi.
Við höldum að hann hafi dáið fljótlega á vettvangi.
Allir sem voru viðriðnir höfðu ólík hlutverk:
kærastinn sem ók ...
Við getum alla vega sannað það, að hann ók bílnum þangað.
Og ók þeim líka til baka.
Hann geymdi alla vega nokkrar byssur.
Sá 29 ára sagði okkur frá þessari sjálfsvörn,
ólíkt þessum 27 ára sem var bara þarna, að eigin sögn,
og fékk á sig blóð,
bæði úr fórnarlambinu og vini sínum, þeim 29 ára.
Maður veltir fyrir sér hvað gerðist í raun.
Við vitum það ekki.
Hvort, til dæmis, sá 27 ára var viðriðinn morðið.
Það er alveg mögulegt að einn maður noti tvö vopn.
Maður getur haft eitt í hvorri hendi eða notað eitt á eftir öðru.
Snemma í júní 2020
hófust réttarhöld yfir öllum fjórum sem grunuð voru um morðið.
Það var enn óvíst hver hefði veitt 20 stungusár
og axarhöggin.
Þú horfðir á hann frá eldhúsborðinu. Hvað gerðist næst?
Um leið og ég kom inn sá ég hvernig hann stóð upp frá eldhúsborðinu
og brjálaðist og stökk á mig.
Ég hélt ég myndi deyja. Ég hrópaði á hjálp.
Hann reyndi að stinga mig með stórum hnífi.
Það var enginn smáhnífur. Það var stór hnífur.
Hvar varstu þegar hann réðist á þig?
Kannski tvö skref frá svefnherberginu.
Já, frá dyrunum eru kannski eitt eða tvö skref inn.
Við leituðum að ummerkjum um átök í allri íbúðinni,
annars staðar en í svefnherberginu, en fundum engin.
Stakkstu hann þá með hnífnum í neðra kviðarhol?
Já, og ég stakk hann til að losna frá honum.
Það eru þrjú sár nálægt hvert öðru í maganum.
En þú veist hver þú stakkst
þótt þú lægir ofan á honum meðan þú stakkst hann?
Ég veit að ég stakk hann einu sinni.
Og bæði stungusárin sem þú veittir honum
-voru meðan hann var í rúminu? -Já.
Ókei, af því, þú veist, á hurðinni og hillunni sem eru við rúmið
var blóð úr þér sem stefndi niður á við.
Hvernig gat það þá gerst?
Ég veit það ekki. Ég get bara sagt frá því sem gerðist.
En greining á blóðdropunum á blóði þess 29 ára í íbúðinni,
og sárin 20 á líkama fórnarlambsins sýna að hlutirnir
gerðust ekki eins og sá 29 ára lýsir þeim.
Blóðið kom frá þeim stað þar sem maðurinn lá.
Ofbeldið hefur aðallega átt sér stað meðan maðurinn lá í rúminu.
Maður sér að ofbeldið er endurtekið frá ...
Einmitt, og það er of mikið til að vera eitt skipti.
Það eru blettir um allt. Þeir eru í aðeins ólíkri hæð.
Fórnarlambið var beitt hömlulausu ofbeldi
og það fékk okkur til að efast um að þetta hefði verið sjálfsvörn.
Vitni segja frá því
að konan hafi sótt þann 27 ára
sem við höldum að hafi líka verið
hjá fórnarlambinu þegar hann var myrtur.
En atvikið tekur svo stuttan tíma.
Við höldum því að
það hafi verið sá 29 ára sem slóst við fórnarlambið
og veitti honum flest sárin.
Þegar réttarhöldunum lauk við héraðsdóm og áfrýjunardóm
var sá 29 ára dæmdur í 16 ára fangelsi fyrir morð.
Konan fékk fimm ára fangelsi fyrir rán með ofbeldi,
en var sýknuð af þátttöku í morðinu.
Kærastinn var dæmdur fyrir að hylma yfir glæp
og fékk eins árs fangelsi.
Og, þar sem ekki var hægt að sanna hversu viðriðinn sá 27 ára var,
þegar fórnarlambið var stungið til bana í íbúð sinni,
var hann dæmdur í eins árs fangelsi
fyrir að aðstoða við ránið.
Okkur tókst að færa sönnur á atburðarásina.
Það sem okkur tókst ekki var að sanna hver átti upptökin
og hver tók við byssunum.
Við höfðum bara ummerki um einn mannanna í íbúðinni.
Ef við hefðum ekki haft dótið sem fannst á Nathorstvägen
hefði líklega orðið erfiðara að púsla atburðarásinni saman.
Fólk var sótt til saka. Það eru viss málalok,
jafnvel þótt það sé hræðilega sorglegt,
en ég lít svo á að málinu sé lokið
og fjölskyldan hans getur það vonandi líka.
Þýðandi: Áki Guðni Karlsson plint.com